„Mitten in diesem Gefühl der Glückseeligkeit störte ihn der schreckliche Gedanke, daß diese Blumen, die nun sein ganzes Glück ausmachten, verblühen müßten, doch dauerte diese Traurigkeit nicht lange, denn die Rosenzeit verstrich, alle Rosen verblühten, aber die seinigen verblühten nicht, sondern schienen immer schöner zu blühen, je länger er sie betrachtete.“
“Ngay giữa cảm giác hạnh phúc ngất ngây ấy, anh bị quấy rầy bởi ý nghĩ khủng khiếp rằng những bông hoa này, giờ đây làm nên toàn bộ hạnh phúc của anh, rồi cũng sẽ phải tàn, nhưng nỗi buồn ấy không kéo dài lâu, vì mùa hoa hồng trôi qua, mọi bông hồng đều tàn, nhưng những bông hồng của anh thì không tàn, mà dường như càng nở đẹp hơn khi anh ngắm chúng lâu hơn.”