Absolution

die

[apz̥oluˈt͡si̯oːn]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Absolutionen

Definities

absolutie- de vrijspraak van de zonde in de biecht door een priester

die Freisprechung von der Sünde in der Beichte durch einen Priester

Der Priester erteilte ihr Absolution. / Der Priester erteilte ihr die Absolution.

De priester verleende haar absolutie. / De priester verleende haar de absolutie.

Er erhielt die Absolution.

Hij ontving de absolutie.

vergeving- vergeving, vergiffenis

Verzeihung, Vergebung

„Vielleicht hatte er zunächst nur für Fried daran geglaubt, aber dann war es wie eine Absolution gewesen, ein Ausweg.“

„Misschien had hij aanvankelijk alleen voor Fried erin geloofd, maar toen was het als een vergeving geweest, een uitweg."

Wir haben dir Absolution erteilt.

Wij hebben je vergeving verleend.

vrijspraak- vrijspraak, ontheffing, in het bijzonder van rijksban en kerkban

Freisprechung, Lossprechung, insbesondere von Acht und Bann

Synoniemen