Kehle

die

[ˈkeːlə]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Kehlen

Definities

keel- onder de kin gelegen deel van de hals; benaming voor luchtpijp of slokdarm

unter dem Kinn gelegener Teil des Halses; Bezeichnung für Luftröhre oder Speiseröhre

Und dann ging er ihm an die Kehle.

En toen greep hij hem naar de keel.

„Der Schmerz in seiner zugequollenen Kehle war nur so spürbar, als gehöre ihm diese verklebte Kehle nicht.“

„De pijn in zijn opgezwollen keel was alleen zo voelbaar alsof deze verkleefde keel niet van hem was.“

dakkil- rand aan het dak waar twee dakvlakken op elkaar aansluiten, die samen een binnenhoek vormen

Kante am Dach, an der zwei Dachflächen aufeinander treffen, die zusammen eine Innenecke bilden

In der Kehle sammelt sich gerne das Laub der umstehenden Bäume.

In de dakkil hoopt zich graag het loof van de omstaande bomen op.

keelzijde- achterste deel van een vestingwerk

rückseitiger Teil eines Festungswerkes

hollijst- negatieve afronding van een rand (holgroef)

Synoniemen