Nennform

die

[ˈnɛnˌfɔʁm]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Nennformen

Definities

infinitief- infinitief van het werkwoord in talen (bijvoorbeeld het Duits), waarin deze [2] is

Infinitiv des Verbs in Sprachen (zum Beispiel dem Deutschen), in denen er [2] ist

„Zu den Modi rechnet man auch die Nennform (Infinitiv), z. B. loben und das Mittelwort (Particip), z. B. lobend, gelobt.“

„Tot de modi rekent men ook de noemvorm (infinitief), bijv. loven en het deelwoord (participium), bijv. lovend, geloofd.“

In einigen sprachwissenschaftlichen Lexika wird mit Nennform nur auf den Infinitiv verwiesen.

In sommige taalkundige lexica wordt met noemvorm alleen naar de infinitief verwezen.

citaatvorm- de woordvorm uit het paradigma van een woord die men gebruikt om het woord te noemen of in het woordenboek op te zoeken; citeervorm in het woordenboek

die Wortform aus dem Paradigma eines Wortes, die man benutzt, um das Wort zu nennen oder im Lexikon zu suchen; Zitierform im Lexikon

„Zu den einfachen infiniten Verbformen gehören in erster Linie (a) das Partizip II (»Partizip Perfekt«) und (b) der Infinitiv (die Nennform des Verbs).“

„Tot de eenvoudige infinite werkwoordsvormen behoren in de eerste plaats (a) het voltooid deelwoord (»participium perfectum«) en (b) de infinitief (de noemvorm van het werkwoord).“

Verben werden in Lexika des Deutschen im Infinitiv als Nennform aufgeführt.

Werkwoorden worden in Duitse lexica in de infinitief als citaatvorm opgevoerd.

Synoniemen

Grundform

Infinitiv