Reue

die

[ˈʁɔɪ̯ə]Zelfstandig naamwoord

Definities

berouw- berouw over de eigen daad, besef van eigen schuld

Bedauern über die eigene Tat, Selbstschuldbewusstsein

Voll Reue über seine Tat, entschuldigte er sich.

Vol berouw over zijn daad verontschuldigde hij zich.

„Reue überkam ihn.“

"Berouw overviel hem."

strafvermildering- een strafverzachtende grond bij de straftoemeting

ein Milderungsgrund bei der Strafbemessung

Er zeigte tätige Reue, wodurch die Strafe gering ausfallen konnte.

Hij toonde actief berouw, waardoor de straf laag kon uitvallen.