ausfechten

[ˈaʊ̯sˌfɛçtn̩]Werkwoord

Definities

uitvechten- tot een overeenstemming komen, vaak met grote inzet en inspanning een strijd leveren

zu einer Einigung kommen, oft mit hohem Engagement und Einsatz einen Streit austragen

„Voller Hingabe, mit Temperament, mit Vehemenz und mit ganzem Herzen: Fassbinder, Bitburg, Walser – das sind nur Beispiele für unvergessene Auseinandersetzungen, die er leidenschaftlich ausgefochten hat.“

„Vol overgave, met temperament, met felheid en met heel zijn hart: Fassbinder, Bitburg, Walser – dat zijn slechts voorbeelden van onvergetelijke twisten die hij hartstochtelijk heeft uitgevochten.“

duelleren- met elkaar de degens kruisen (schermen), om vast te stellen wie wint/gelijk heeft

miteinander die Klinge kreuzen (fechten), um festzustellen, wer gewinnt/recht hat

„Jetzt ist der Augenblick, in der sie beide mit der Waffe in der Hand sich gegenüberstehen, um den Kampf auszufechten, der nur mit dem Untergang des einen enden kann.“

„Nu is het ogenblik waarop zij beiden met het wapen in de hand tegenover elkaar staan om de strijd uit te vechten, die alleen met de ondergang van een van beiden kan eindigen.“