ausweichen

[ˈaʊ̯sˌvaɪ̯çn̩]Werkwoord(jdm./etw.^Dat ~)

Definities

uitwijken- een beweging maken om een botsing te vermijden; voor iemand plaats maken

eine Bewegung machen, um einen Zusammenstoß zu vermeiden; jemandem Platz machen

Wenn ein Fußgänger auf dem Fahrradweg steht, versucht der Radfahrer auszuweichen.

Als er een voetganger op het fietspad staat, probeert de fietser uit te wijken.

Dem Baumstamm auf der Straße konnte ich in letzter Sekunde noch ausweichen.

De boomstam op straat kon ik op het laatste moment nog ontwijken.

ontwijken- een onaangename situatie vermijden

eine unangenehme Situation vermeiden

Herr Heinrich weicht seit Wochen einem klärenden Gespräch mit seinem Vorgesetzten aus.

De heer Heinrich ontwijkt al weken een verhelderend gesprek met zijn leidinggevende.