betont

[bəˈtoːnt]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

nadrukkelijk- opvallend, nadrukkelijk

auffallend, nachdrücklich

Sie schlendern betont lässig durch den Park.

Zij slenteren nadrukkelijk nonchalant door het park.

„M. Adamus hebt hervor, daß im Deutschen der Silbenträger besonders betont wird…“

„M. Adamus benadrukt dat in het Duits de lettergreepdrager bijzonder beklemtoond wordt…”

beklemtoond- eigenschap van de lettergreep (in het woord of in het vers) die vocaal door luidheid of toonhoogte ten opzichte van andere is benadrukt

Eigenschaft der Silbe (im Wort oder im Vers), die stimmlich durch Lautstärke oder Tonhöhe im Vergleich zu anderen hervorgehoben ist.

Rhythmus entsteht durch einen Wechsel zwischen betonten und unbetonten Silben.

Ritme ontstaat door een afwisseling tussen beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen.

Synoniemen

Antoniemen

Specifiekere woorden (hyponiemen)