beweisen

[bəˈvaɪ̯zn̩]Werkwoord(etw.^Akk ~)

Definities

bewijzen- een vermoeden of theorie met feiten onderbouwen

eine Vermutung oder Theorie mit Fakten begründen

Vor Gericht konnte der Verteidiger die Unschuld des Mandanten beweisen.

Voor de rechtbank kon de verdediger de onschuld van de cliënt bewijzen.

„Da ein Mord an den Riddles nicht zu beweisen war, musste die Polizei Frank laufen lassen.“

"Omdat een moord op de Duffelingen niet te bewijzen was, moest de politie Frank laten lopen."

tonen- een aanschouwelijk, navolgbaar bewijs leveren dat een eigenschap geloofwaardig maakt

einen anschaulichen, nachvollziehbaren Beleg (Beweis) liefern, der eine Eigenschaft glaubwürdig macht

„Daß Mensch und Natur sehr wohl miteinander auskommen können, haben die sächsischen Freikletterer seit über 130 Jahren bewiesen.“

"Dat mens en natuur heel goed met elkaar kunnen opschieten, hebben de Saksische vrijklimmers al ruim 130 jaar getoond."

Sie bewies Ausdauer.

Zij toonde uithoudingsvermogen.

aantonen- door middel van toelaatbare conclusiestappen laten zien dat een bewering juist is

Antoniemen