deklarativ

[deklaʁaˈtiːf]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

declaratief- op een declaratie betrekking hebbend, in de aard van een declaratie

auf eine Deklaration bezogen, in der Art einer Deklaration

werkelijkheidscheppend- taalkunde, in het bijzonder eigenschap van talige uitingen waarbij de spreker te kennen geeft dat in de toekomst iets bepaalds zal gelden; eigenschap van taalhandelingen (= declaratieve handelingen/declaraties) die - onder geschikte voorwaarden gebruikt - een nieuwe werkelijkheid tot stand brengen

Linguistik, speziell Eigenschaft sprachlicher Äußerungen, bei denen der Sprecher kundgibt, dass in Zukunft etwas Bestimmtes gelten soll; Eigenschaft von Sprechakten (= deklarativen Akten/Deklarationen), die - unter geeigneten Bedingungen verwendet - eine neue Wirklichkeit herstellen

„Das Besondere dieser Klasse illokutionärer Akte ist, daß der erfolgreiche Vollzug eines deklarativen illokutionären Aktes die Übereinstimmung zwischen propositionalem Gehalt und Realität herstellt.“

„het bijzondere van deze klasse van illocutionaire handelingen is dat de geslaagde voltrekking van een declaratieve illocutionaire handeling de overeenstemming tussen propositionele inhoud en realiteit tot stand brengt.“

„Bei performativen Sätzen ist syntaktisch zwischen deklarativen und interrogativen Formen zu unterscheiden.“

„bij performatieve zinnen moet syntactisch tussen declaratieve en interrogatieve vormen worden onderscheiden.“

Antoniemen