ermächtigen

[ɛɐ̯ˈmɛçtɪɡn̩]Werkwoord(jdn. ~)

Definities

machtigen- iemand het wettelijke recht, een bevoegdheid (macht, volmacht) geven om een handeling uit te voeren

jemandem das gesetzliche Recht, eine Befugnis (Macht, Vollmacht) geben, eine Handlung durchzuführen

„Dieser ermächtigte ihn, von den Polizeistellen Informationen zu beschaffen, die Knoll für die Einrichtung des neuen Universitätsbetriebes als unerlässlich ansah.“

“Deze machtigde hem om bij de politie-instanties informatie te verkrijgen die Knoll voor de inrichting van het nieuwe universiteitsbedrijf als onmisbaar beschouwde.”

bemachtigen- over een persoon invloed (macht) verkrijgen

über eine Person Einfluss (Macht) erlangen

„Sie wurde ganz still, eine innere Freude ermächtigte sich ihrer, etwas, was sie lange nicht mehr erlebt hatte.“

“Zij werd heel stil, een innerlijke vreugde bemachtigde zich van haar, iets wat zij lang niet meer had beleefd.”