funkeln

[ˈfʊŋkl̩n]Werkwoord

Definities

fonkelen- kort en snel oplichten, flitsen

kurz und schnell aufleuchten, blitzen

Die Tautropfen funkeln auf dem Gras in der frühen Morgensonne wie tausend Diamanten.

De dauwdruppels fonkelen op het gras in de vroege ochtendzon als duizend diamanten.

„Dieses Jahr haben wir den Weihnachtsbaum toll geschmückt! Die Kerzen, Kugeln und das Lametta funkeln miteinander um die Wette.“

„Dit jaar hebben we de kerstboom prachtig versierd! De kaarsen, ballen en het lametta fonkelen om het hardst.“

stralen- als uitdrukking van een emotie, die (meestal) in de ogen zichtbaar wordt: opwinding of vreugde uitstralen

als Ausdruck einer Emotion, die (meist) in den Augen sichtbar wird: Erregung oder Freude ausstrahlen

Seine Augen funkelten wütend vor Zorn über ihre Untreue.

Zijn ogen straalden woedend van woede over haar ontrouw.

„Wie die hellen Locken ihr Gesicht umrahmt hatten, und ihre Augen, die hatten gefunkelt!“

„Hoe de lichte lokken haar gezicht hadden omlijst, en haar ogen, die hadden gestraald!“

schitteren- door bijzondere geestigheid uitblinken, bijzonder geestrijk zijn