induktiv

[ˈɪndʊktiːf]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

inductief- berustend op inductie of langs inductieve weg verkregen, van het bijzondere naar het algemene redenerend

auf der Induktion beruhend oder im Wege der Induktion gewonnen, vom Besonderen auf das Allgemeine schließend

Dieser Beweis läuft induktiv.

Dit bewijs verloopt inductief.

door inductie opgewekt- door inductie bewerkt

durch Induktion bewirkt

Ein Leiter verhält sich dann induktiv, wenn er durch das Anlegen eines Magnetfeldes stromleitend wird.

Een geleider gedraagt zich dan als door inductie opgewekt wanneer hij door het aanleggen van een magneetveld stroomgeleidend wordt.

Antoniemen