infinit

[ˈɪnfiniːt]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

infinitief- als werkwoordsvorm onvervoegd, niet verbogen; niet bepaald door grammaticale persoon, getal en wijs

als Verbform unkonjugiert, unflektiert; nicht durch grammatische Person, Numerus und Modus bestimmt

Das Verb „lachen“ ist im folgenden Satz infinit, also ungebeugt: „Es ist gesund, viel zu lachen.“

Het werkwoord “lachen” is in de volgende zin infinitief, dus onvervoegd: “Het is gezond om veel te lachen.”

Synoniemen

Antoniemen