kollektiv

[ˌkɔlɛkˈtiːf]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

collectief- gemeenschappelijk; met meerdere/vele personen samen

gemeinschaftlich; mit mehreren/vielen Personen zusammen

Die Anschläge vom 11. September 2001 auf das World Trade Center haben sich in das kollektive Gedächtnis der US-Amerikaner eingebrannt.

De aanslagen van 11 september 2001 op het World Trade Center hebben zich in het collectieve geheugen van de Amerikanen gebrand.

Durch kollektive Anstrengungen können wir auch große Projekte, wie ein Wörterbuch, bewältigen.

Door collectieve inspanningen kunnen wij ook grote projecten, zoals een woordenboek, aan.

verzamelend- een onbepaald aantal gelijksoortige componenten betreffend of tot een geheel samenvattend

eine unbestimmte Anzahl gleichartiger Komponenten betreffend oder zu einer Gesamtheit zusammenfassend

„In Nominalphrasen steht das Nomen eher am Ende. Adjektive, Genitiv-Attribute, Zahlwörter und Demonstrativa stehen davor, Berufsbezeichnungen etc. und kollektive Zahlwörter dahinter.“

„In nominale frasen staat het nomen eerder aan het einde. Adjectieven, genitiefattributen, telwoorden en demonstrativa staan ervoor, beroepsaanduidingen enz. en verzamelende telwoorden erachter.“

Synoniemen

Antoniemen