obliegen

[ˈɔpliːɡn̩]Werkwoord

Definities

rusten op- voor iemand een taak zijn, door iemand volbracht moeten worden

jemandem eine Aufgabe sein, von jemandem bewältigt werden müssen

Ihm obliegt die Sorge für die Familie.

De zorg voor het gezin rust op hem.

Dem Hannen liegt ob: 1. Die Contribution einzutreiben und durch Dorf-Schulmeister zu berechnen. (1866)

Op de Hann rust: 1. de contributie te innen en door de dorpsschoolmeester te laten berekenen.

zich wijden aan- zich aanhoudend met iets bezighouden, zich aan een zaak wijden

sich anhaltend mit etwas beschäftigen, sich einer Sache widmen

Sie hatte der Musik oblegen, alles andere war unwichtig.

Zij had zich aan de muziek gewijd, al het andere was onbelangrijk.