plappern

[ˈplapɐn]Werkwoord

Definities

babbelen- uit plezier in het praten zonder bijzondere inhoudelijke diepgang vrolijk voor zich uit vertellen

aus der Freude am Reden ohne besonderen inhaltlichen Tiefgang fröhlich vor sich hin erzählen

Munter plapperte die Kleine auf dem Rücksitz des Wagens vor sich hin.

Vrolijk zat de kleine op de achterbank van de auto voor zich uit te babbelen.

„Wie die Äffchen haben die immer geplappert und geplappert und geplappert, auf der Stube.“

„Als de aapjes hebben ze almaar gebabbeld en gebabbeld en gebabbeld, in de kamer.“

bazelen- onjuiste, nutteloze of schadelijke dingen zeggen

Falsches, Nutzloses oder Schädliches von sich geben

Der plappert viel dummes Zeug, wenn der Tag lang ist.

Hij bazelt de hele dag door veel onzin.

„Ich las Gedichte, denn ich war nicht so bekloppt, dass ich laut vor mich hin geplappert hätte.“

„Ik las gedichten, want ik was niet zo gek dat ik hardop voor me uit zou hebben gebazeld.“

Antoniemen

Specifiekere woorden (hyponiemen)