streitig

[ˈʃtʁaɪ̯tɪç]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

omstreden- het voorwerp van een rechtsgeschil of een twijfelvraag vormend

den Gegenstand eines Rechtsstreits oder einer Zweifelsfrage bildend

Ob der von einem Dritten angebotene Zuschuß außer Ansatz zu bleiben hat, wenn dieser damit nur einen Zwangsvergleich ermöglichen will, ist streitig.

Of de door een derde aangeboden subsidie buiten beschouwing moet blijven wanneer deze daarmee slechts een dwangakkoord mogelijk wil maken, is omstreden.

betwisten- iemand iets niet gunnen en het in plaats daarvan voor zichzelf opeisen

jemandem etwas nicht zugestehen und es stattdessen für sich beanspruchen

Wollen Sie ihm seinen ersten Platz in der Regatta etwa streitig machen?

Wilt u hem soms zijn eerste plaats in de regatta betwisten?

Antoniemen

unstreitig