widerstreiten

[viːdɐˈʃtʁaɪ̯tn̩]Werkwoord

Definities

strijdig zijn- niet met elkaar te verenigen zijn, omdat het twee tegengestelde standpunten betreft

nicht miteinander zu vereinbaren, weil es zwei gegensätzliche Positionen betrifft

Es widerstreitet meinem Gerechtigkeitsempfinden, in dem Busfahrer den einzigen Schuldigen zu sehen.

Het is strijdig met mijn rechtsgevoel in de buschauffeur de enige schuldige te zien.

„Grundsätzlich widerstreiten sich hier unter dem neuzeitlichen Denken vier (möglicherweise gar fünf) Vorstellungen.“

„In principe strijden hier onder het moderne denken vier (mogelijk zelfs vijf) voorstellingen met elkaar.“

zich verzetten- zich opstandig tonen/zich verzetten

sich auflehnen/widersetzen

„Er rühmte die Schweden; ich widerstritt nicht nur nicht, sondern stimmte seinen Lobeserhebungen bei und er gewann mich lieb.“

„Hij prees de Zweden; ik sprak niet alleen niet tegen, maar stemde met zijn lofprijzingen in en hij kreeg mij lief.“