zerbröckeln

[t͡sɛɐ̯ˈbʁœkl̩n]Werkwoord

Definities

verkruimelen- in kleine delen (brokken, brokjes) breken

in kleine Teile (Brocken, Bröckchen) zerbrechen

Sie zerbröckelte das trockene Brot und verfütterte es an die Enten.

Zij verkruimelde het droge brood en voerde het aan de eenden.

Man zerbröckelt die Kekse vorsichtig mit den Fingern.

Men verkruimelt de koekjes voorzichtig met de vingers.

afbrokkelen- scheuren krijgen, (vanzelf) uit elkaar vallen

Risse bekommen, (von selbst) auseinanderfallen

Der Lehm zerbröckelt zwischen den Fingern.

De leem brokkelt tussen de vingers af.

Im permanenten Wüstenwind zerbröckeln die Mauern.

In de permanente woestijnwind brokkelen de muren af.

Antoniemen