Dissonanz

die

[dɪsoˈnant͡s]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Dissonanzen

Definities

dissonant- wanklank, dat wil zeggen interval of akkoord dat als oplossingsbehoeftig wordt ervaren

Missklang, das heißt Intervall oder Akkord, der als „auflösungsbedürftig“ empfunden wird

Als sie der Probe des Streichorchesters lauschte, musste sie bei einigen Dissonanzen das Gesicht verziehen. Es tat körperlich weh.

Toen zij naar de repetitie van het strijkorkest luisterde, moest zij bij enkele dissonanten haar gezicht vertrekken. Het deed lichamelijk pijn.

„Und plötzlich macht sich direkt hinter mir eine Dissonanz bemerkbar.“

„En plotseling doet zich direct achter mij een dissonant voor.“

cognitieve dissonantie- een uit de tegenstrijdigheid van beslissing en waarneming voortvloeiende innerlijke spanning

eine aus dem Widerspruch von Entscheidung und Wahrnehmung folgende innere Spannung

„Je veränderungsbereiter ein Mensch ist, desto geringer sind die durch neue Informationen erzeugten Spannungen, d. h. die empfundene Dissonanz.“

„Hoe veranderingsbereider een mens is, des te geringer zijn de spanningen die door nieuwe informatie worden veroorzaakt, dat wil zeggen de ervaren dissonantie.“

„Es gab dieselbe Dissonanz: nah an der Vergangenheit und doch an einem Ort ohne erkennbare Verbindungslinien.“

„Er was dezelfde dissonantie: dicht bij het verleden en toch op een plaats zonder herkenbare verbindingslijnen.“

Antoniemen

Harmonie

Konsistenz

Konsonanz