ausgleiten

[ˈaʊ̯sˌɡlaɪ̯tn̩]Werkwoord

Definities

uitglijden- op een glad oppervlak uit evenwicht raken, geen houvast vinden (en vallen)

auf einer glatten Fläche aus dem Gleichgewicht kommen, keinen Halt finden (und hinfallen)

übertragen: „Die Zunge glitt mir aus; es war der einzige Augenblick, wo die Hüter unserer Würde daheim Grund gehabt hätten, zu zetern.“

overdrachtelijk: "Mijn tong glipte uit; het was het enige ogenblik waarop de bewakers van onze waardigheid thuis reden hadden gehad om te weeklagen."

„Die Fliesen sind glatt, dennoch gleitet niemand aus.“

"De tegels zijn glad, toch glijdt niemand uit."

ontglippen- uit de hand glijden, glippen; iets niet goed vasthouden en daardoor de gewenste handeling er niet meer mee kunnen uitvoeren

aus der Hand gleiten, rutschen; etwas nicht richtig festhalten können, und deshalb damit die gewünschte Tätigkeit nicht mehr durchführen können

uitdrijven- zo lang glijden tot men/het (= de glijdende persoon/het glijdende voorwerp) vanzelf tot stilstand komt

so lange gleiten, bis man/es (= die gleitende Person/der gleitende Gegenstand) von allein zum Stehen kommt

„In einer Bucht ließ er das Boot ausgleiten.“

"In een baai liet hij de boot uitdrijven."

Synoniemen