erben

[ˈɛʁbn̩]Werkwoord

Definities

erven- na de dood van een ander diens vermogen in eigendom verkrijgen

nach dem Tod eines anderen dessen Vermögen zu Eigentum erhalten

Es gab bei ihm nichts zu erben.

Bij hem viel er niets te erven.

Von meiner Tante habe ich ein Schloss an der Loire geerbt.

Van mijn tante heb ik een kasteel aan de Loire geërfd.

overnemen- iets (gebruikt) van iemand cadeau krijgen

etwas (Gebrauchtes) von jemandem geschenkt bekommen

Claudia erbte während ihrer Kindheit eine Menge an Kleidungsstücken von ihrer älteren Schwester.

Claudia kreeg tijdens haar jeugd veel kledingstukken van haar oudere zus over.

overerven- een aanleg, begaafdheid of iets dergelijks van de voorouders meekrijgen

eine Veranlagung, Begabung oder Ähnliches von den Vorfahren mitbekommen

Vom Vater hatte sie die blauen Augen, von der Mutter die schwarzen Haare geerbt.

Van haar vader had zij de blauwe ogen, van haar moeder het zwarte haar overgeërfd.

Synoniemen