herausrufen

[hɛˈʁaʊ̯sˌʁuːfn̩]Werkwoord

Definities

naar buiten roepen- (iets) uit een bepaald gebied tegen iemand met luide stem zeggen (roepen)

(etwas) aus einem bestimmten Bereich zu jemandem mit lauter Stimme sagen (rufen)

„Ich hörte, daß weit vorn jemand aus einem Auto herausrief, wie lange es wohl noch dauere.“

“Ik hoorde dat ver vooraan iemand uit een auto riep hoe lang het nog zou duren.”

wegroepen- (iemand) door roepen, door een telefoontje of op andere wijze ertoe brengen een bepaalde plaats, ruimte te verlaten en naar een andere plaats, een andere ruimte, naar buiten te komen

(jemanden) durch Rufen, durch einen Anruf oder auf andere Weise veranlassen, einen bestimmten Ort, Raum zu verlassen und an einen anderen Ort, in einen anderen Raum, ins Freie zu kommen

„Er nimmt die Selbstzerstörung sehr ernst; wenn er trinkt, ist es, als sei er in einer Konferenz, aus der man ihn nicht herausrufen darf.“

“Hij neemt de zelfvernietiging zeer serieus; als hij drinkt, is het alsof hij in een vergadering zit waaruit men hem niet mag wegroepen.”

uitroepen- (iets) op grond van een (spontane) emotionele opwinding luid uiten (roepen), iemand toeroepen

(etwas) aufgrund einer (spontanen) emotionalen Erregung laut äußern (rufen), jemandem zurufen

Antoniemen

hereinrufen

hineinrufen