sonor

[zoˈnoːɐ̯]Bijvoeglijk naamwoord

Definities

klankvol- klankvol

klangvoll

Er hat eine sonore Stimme.

Hij heeft een klankvolle stem.

sonoor- taalkunde, in het bijzonder eigenschap van klankklassen die ten opzichte van andere een grotere klankvolheid vertonen en daarom beter waarneembaar zijn

Linguistik, speziell Eigenschaft der Lautklassen, die im Verhältnis zu anderen eine höhere Schallfülle aufweisen und deshalb besser wahrnehmbar sind

„Der Silbengipfel ist also das sonorste Segment in der Silbe.“

“De lettergreeptop is dus het meest sonore segment in de lettergreep.”

„Problematisch sind als einsilbig angesehene, aber der Sonorität nach zweigipflige Wörter…, denn Sibilanten sind sonorer als Klusile.“

“Problematisch zijn als eenlettergrepig beschouwde, maar naar sonoriteit tweetoppige woorden…, want sibilanten zijn sonorer dan plosieven.”

volklinkend- klankvol, vol van toon

klangvoll, volltönend

Man kann einen sonoren Klopfschall vernehmen.

Men kan een volklinkend klopgeluid waarnemen.

Synoniemen

klangvoll

volltönend

Specifiekere woorden (hyponiemen)

gedämpft