stolpern

[ˈʃtɔlpɐn]Werkwoord

Definities

struikelen- (bijna) vallen, (bijna) neervallen, wankelen

(beinahe) stürzen, (beinahe) hinfallen, straucheln

Er ging auf dem Bürgersteig, stolperte und fiel hin.

Hij liep op het trottoir, struikelde en viel hin.

„Im leuchtenden Schneegestöber kam er morgens in Johns Jaranga gestolpert.“

In de lichtende sneeuwjacht kwam hij 's morgens Johns jaranga binnengestruikeld.

strompelen- met onzekere pas lopen

unsicheren Schrittes gehen

stuiten- door een opmerking attent worden

über eine Bemerkung aufmerksam werden

Ich stolperte über seinen Beitrag in der Lokalzeitung.

Ik stuitte op zijn bijdrage in de plaatselijke krant.

mislukken- aan iets mislukken

an etwas scheitern

Synoniemen

Specifiekere woorden (hyponiemen)