zerbrechen

[t͡sɛɐ̯ˈbʁɛçn̩]Werkwoord(etw.^Akk ~)

Definities

breken- kapotgaan (wanneer daarbij splinters of brokken ontstaan)

kaputtgehen (wenn es dabei Splitter oder Brocken erzeugt)

Die Vase fiel vom Regal und zerbrach.

De vaas viel van het schap en brak.

gebroken raken- emotioneel ten diepste beschadigd worden

emotional zutiefst geschädigt werden

An dem Verlust seiner Frau und seines Kindes ist er letztendlich zerbrochen.

Aan het verlies van zijn vrouw en zijn kind is hij uiteindelijk gebroken geraakt.

stukbreken- iets kapotmaken zoals bij [1] (vernietigen)

etwas wie bei [1] kaputt machen (zerstören)

Das ist der Junge, der meine Fensterscheibe zerbrochen hat!

Dat is de jongen die mijn ruit heeft stukgebroken!

Synoniemen

Antoniemen