Imperfekt

das

[ˈɪmpɛʁfɛkt]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Imperfekte

Definities

imperfectum- grammaticale categorie van de vervoeging (tijdvorm), waarmee een verbaal gebeuren of zijn vanuit het perspectief van de spreker als onafgesloten, onvoltooid verleden wordt gekarakteriseerd (benoemd)

grammatische Kategorie der Konjugation (Zeitform), mit der ein verbales Geschehen oder Sein aus Sicht des Sprechers als unabgeschlossene, unvollendete Vergangenheit charakterisiert (benannt) wird

Das Imperfekt ist wie das Plusquamperfekt eine Zeitform der Vergangenheit.

Het imperfectum is net als het plusquamperfectum een tijdvorm van het verleden.

„Es muss ein Bedürfnis gegeben haben, die Mehrdeutigkeit der einfachen Vergangenheit des Imperfekts (das in diesen Fällen besser Präteritum genannt wird) durch eine differenziertere, weil differenzierendere Aussageform aufzulösen.“

„Er moet een behoefte hebben bestaan om de meerduidigheid van de enkelvoudige verleden tijd van het imperfectum (dat in deze gevallen beter preteritum wordt genoemd) op te lossen door een gedifferentieerdere, omdat differentiërendere uitingsvorm.“

imperfectumvorm- werkwoordsvorm van het imperfectum [1]

Verbform des Imperfekts [1]

In der Wendung „ich spielte“ ist „spielte“ ein Imperfekt.

In de wending “ik speelde” is “speelde” een imperfectumvorm.

Nach „yesterday“ steht im Englischen das Imperfekt.

Na “yesterday” staat in het Engels de imperfectumvorm.

Synoniemen

Antoniemen