Konjunktiv

der

[ˈkɔnjʊŋktiːf]Zelfstandig naamwoordMeervoud: Konjunktive

Definities

conjunctief- die van de wijzen die het gebeuren niet als werkelijk, maar slechts als voorgesteld (irrealiteit, potentialiteit) of door een ander beweerd (verslag) voorstelt

derjenige der Modi, der das Geschehen nicht als wirklich, sondern nur als vorgestellt (Irrealität, Potenzialität) oder von einem anderen behauptet (Referat) darstellt.

„Der Mann behauptete, er hätte mich gesehen.“ Das Wort „hätte“ steht im Konjunktiv.

„De man beweerde dat hij mij had gezien.“ Het woord had staat in de conjunctief.

„Noch haben wir in Deutschland diese Möglichkeitsform, den Konjunktiv, und können auf diese Weise unterscheiden zwischen dem, was wirklich ist, und dem, was geschehen könnte.“

„Nog hebben wij in Duitsland deze mogelijkheidsvorm, de conjunctief, en kunnen zo onderscheid maken tussen wat werkelijk is en wat zou kunnen gebeuren.“

Synoniemen

Antoniemen

Specifiekere woorden (hyponiemen)

Konjunktiv I

Konjunktiv II