durchfallen

[ˌdʊʁçˈfalən]Werkwoord

Definities

doorvallen- als gevolg van de zwaartekracht door een opening, bijvoorbeeld een gat, naar beneden vallen

infolge der Gravitation durch eine Öffnung, beispielsweise ein Loch, nach unten fallen

»Mist! Die Schraube ist durch den Rost durchgefallen! Wie soll ich da wieder rankommen?«

»Verdomme! De schroef is door het rooster naar beneden gevallen! Hoe kom ik er weer bij?«

mislukken- geen succes hebben

keinen Erfolg haben

zakken- geen succes hebben; een examen niet halen

keinen Erfolg haben; eine Prüfung nicht bestehen

Als ich in meiner Abiprüfung durchgefallen war, war ich erst einmal am Boden zerstört.

Toen ik voor mijn eindexamen was gezakt, was ik eerst helemaal kapot.

„Bei der Wiederholung der Prüfung bin ich trotz Repetitorium und Paukerei dann noch einmal durchgefallen.“

„Bij de herhaling van het examen ben ik ondanks bijles en stampwerk toen nog een keer gezakt.“

floppen- geen succes hebben; bij publiek/critici niet aanslaan/geen waardering vinden (kan bijvoorbeeld gelden voor een toneelstuk, operavoorstelling, film)

Synoniemen

Antoniemen