flektieren

[flɛkˈtiːʁən]Werkwoord

Definities

verbuigen- een woord buigen; overkoepelende term voor verbuigen en vervoegen (overgankelijk gebruik)

ein Wort beugen; Oberbegriff für deklinieren und konjugieren (transitiver Gebrauch)

Im Deutschen werden Adjektive nach Kasus, Numerus und Genus flektiert, Verben nach Person, Numerus, Tempus und Modus.

In het Duits worden bijvoeglijke naamwoorden naar naamval, getal en geslacht verbogen, werkwoorden naar persoon, getal, tijd en wijs.

buigen- van woorden een grammaticale vorm vormen (onovergankelijk gebruik)

[von Wörtern] eine grammatische Form bilden (intransitiver Gebrauch)

Imperativformen sind semifinit, weil sie nur nach einer Kategorie, dem Numerus, flektieren.

Imperatiefvormen zijn semifiniet, omdat ze slechts naar één categorie, het getal, buigen.

flecteren- vooral in de taaltypologie duidt flecteren op een speciale vorm van flexie, die onder meer door wisseling van de stamklinker en deels ook van de medeklinkers wordt gekenmerkt

besonders in der Sprachtypologie bezeichnet flektieren eine spezielle Form der Flexion, die unter anderem durch Wechsel des Stammvokals und zum Teil auch der Konsonanten gekennzeichnet ist

Synoniemen

beugen

Specifiekere woorden (hyponiemen)

deklinieren

konjugieren