herauskönnen

[hɛˈʁaʊ̯sˌkœnən]Werkwoord

Definities

eruit kunnen- in staat zijn om zich vanuit het binnenste van iets naar buiten te bewegen, dit te kunnen verlaten

in der Lage dazu sein, sich aus dem Inneren von etwas (ins Freie) zu bewegen, dieses verlassen zu können

„[…] Glaubst du nicht, dass wir jetzt wieder aus dem Wasser herauskönnen? Es ist saukalt, und meine Füße sind schon zu Eisblöcken geworden.“

“Denk je niet dat we nu weer uit het water kunnen komen? Het is ijskoud, en mijn voeten zijn al in ijsblokken veranderd.”

loskomen van zichzelf- (niet) in staat zijn om zijn gedrag, zijn karaktereigenschappen te veranderen

(nicht) dazu fähig sein, sein Verhalten, seine charakterlichen Eigenschaften zu ändern

„Der Polizist versagt, nicht etwa an Sprachbarrieren, sondern weil er nicht herauskann aus seiner Rolle als Mann und Ordnungsmensch.“

“De politieman faalt, niet vanwege taalbarrières, maar omdat hij niet uit zijn rol als man en ordeman kan komen.”

Synoniemen

Antoniemen