Still heut die Stube. – Weiß wie Kalk / ist Frauchens Antlitz. Müd und lustlos / ihr feuchtes Auge; halb bewußtlos / lehnt sie bei Vaters Katafalk.
Stil nu de kamer. – Wit als kalk is het gezicht van vrouwtje. Moe en lusteloos haar vochtig oog; half bewusteloos leunt ze bij vaders katafalk.
Der Junge wollte nicht essen, erbrach, als man ihn dazu verhielt, schleppte sich müde und lustlos herum, wollte immer zu Bett liegen und kam körperlich sehr herab.
De jongen wilde niet eten, gaf over toen men hem ertoe dwong, sleepte zich moe en lusteloos rond, wilde steeds naar bed en ging lichamelijk sterk achteruit.