stottern

[ˈʃtɔtɐn]Werkwoord

Definities

stotteren- met ziekelijk veelvuldig herhalen van klanken, lettergrepen, woorden spreken

mit krankhaft häufigem Wiederholen von Lauten, Silben, Wörtern sprechen

Als Kind hatte er stark gestottert und war in logopädischer Behandlung.

als kind had hij sterk gestotterd en was hij onder logopedische behandeling.

stamelen- iets aarzelend, door pauzes onderbroken, hortend zeggen

etwas zögerlich, von Pausen unterbrochen, stockend sagen

Solche Lobreden hatte der Jubilar nicht erwartet; er war so ergriffen, dass er nur noch einige Dankesworte stottern konnte.

zulke lofredes had de jubilaris niet verwacht; hij was zo ontroerd dat hij slechts enkele dankwoorden kon stamelen.

„Das war ein feiner Junge, bloß stotterte er mächtig, es dauerte lange, bis er was raushatte, darum machte er auch so große flehentliche Augen.“

“dat was een fijne jongen, alleen stotterde hij geweldig, het duurde lang voor hij er iets uit kreeg, daarom keek hij ook met zulke grote smekende ogen.”

haperen- niet gelijkmatig lopen, bij het functioneren storingen, uitval hebben bij een machine

nicht gleichmäßig laufen, beim Betrieb Störungen, Aussetzer haben (bei einer Maschine)

Synoniemen

stammeln

stocken