stocken

[ˈʃtɔkŋ̍]Werkwoord

Definities

stokken- een voortgang, een beweging doen ophouden

einen Fortgang, eine Bewegung anhalten

Durch die vielen Zwischenrufe stockte er häufig in seiner Rede.

Door de vele tussenroepen stokte hij vaak in zijn rede.

Mir stockte fast der Atem!

Mijn adem stokte bijna!

stollen- een vloeistof wordt vast

eine Flüssigkeit wird fest

Zur Herstellung von Eierstich muss man die verrührte Eimasse so lange vorsichtig erhitzen, bis sie stockt.

Voor de bereiding van eiervla moet men de geroerde eimassa zo lang voorzichtig verhitten tot zij stolt.

beschimmelen- door vochtigheid schade oplopen

durch Feuchtigkeit Schaden nehmen

Speziell trainierte Hunde können riechen, wo es im Gebäude schimmelt und stockt.

Speciaal getrainde honden kunnen ruiken waar het in het gebouw schimmelt en vochtig bederft.

Antoniemen