wandern

[ˈvandɐn]Werkwoord

Definities

wandelen- een langere weg in de natuur te voet afleggen

einen längeren Weg in der Natur zu Fuß zurücklegen

Mein Großvater ist als Geselle nach Magdeburg gewandert.

Mijn grootvader is als gezel naar Maagdenburg gewandeld.

„»Gerade wenn man allein wandert, über viele Tage allein wandert, dann hat man ja wirklich die Möglichkeiten, über die Dinge ausgiebig nachzudenken, mit sich selber ins Klare zu kommen.«“

""Juist als men alleen wandelt, vele dagen alleen wandelt, dan heeft men immers echt de mogelijkheden om uitgebreid over de dingen na te denken, met zichzelf in het reine te komen.""

trekken- (vaak, met regelmatige tussenpozen) van verblijfplaats wisselen

(häufig, in regelmäßigen Abständen) den Aufenthaltsort wechseln

Die Lachse wandern zum Laichen flussaufwärts.

De zalmen trekken stroomopwaarts om te paaien.

Ringlein, Ringlein, du musst wandern / Von der einen Hand zur andern - (Kinderlied)

Ringetje, ringetje, jij moet trekken / Van de ene hand naar de andere

verschuiven- van positie veranderen, de voorziene positie verlaten

Synoniemen

ziehen

Specifiekere woorden (hyponiemen)