allein

[aˈlaɪ̯n]Bijvoeglijk naamwoord/Voegwoord

Definities

alleen- voor zichzelf, gescheiden, eenzaam, afzonderlijk zijn; slechts; zonder bijstand, getuigen, aanwezigheid van andere personen, zonder hulp zijn

für sich, getrennt, einsam, einzeln sein; nur; ohne Beistand, Zeugen, Anwesenheit von anderen Personen, ohne Hilfe sein

Bei dieser Unternehmung sind wir allein.

Bij deze onderneming zijn wij alleen.

Wir kommen allein.

Wij komen alleen.

uitsluitend- met uitsluiting van andere personen, voorwerpen, omstandigheden; slechts

ausschließlich anderer Personen, Gegenstände, Umstände; nur

„Er allein wird sie umwerben, er allein ihre Leidenschaft befriedigen.“

„Uitsluitend hij zal haar het hof maken, uitsluitend hij zal haar passie bevredigen.“

„Schon allein die Idee zur Durchsetzung zu bringen, ist ein starkes Stück für einen Neunjährigen.“

„Al de idee erdoor te krijgen is al een sterk staaltje voor een negenjarige.“

maar- maar, toch

aber, doch

„[D]ie Botschaft hör’ ich wohl, allein mir fehlt der Glaube.“

„De boodschap hoor ik wel, maar mij ontbreekt het geloof.“

„Allein man täte mir unrecht, indem man schlösse, daß ich aufgrund dieser besonderen natürlichen Mitgift zum Lüstling und Weiberhelden geworden sei.“

„Maar men zou mij onrecht aandoen door te concluderen dat ik door deze bijzondere natuurlijke gave tot wellusteling en vrouwenversierder ben geworden.“

Synoniemen

Antoniemen