Trauer

die

[ˈtʁaʊ̯ɐ]Zelfstandig naamwoord

Definities

rouw- gemoedstoestand die bij het verlies, in het bijzonder bij de dood van een geliefd wezen, optreedt

Stimmungslage, die beim Verlust, insbesondere beim Tod eines geliebten Wesens auftritt

Sie befindet sich in Trauer um ihre Mutter.

Zij is in rouw om haar moeder.

„Daneben steht die Haarsträhne auch für den Begriff »Trauer«; die Klageweiber lösten nämlich bei Beerdigungen ihre Haare und ließen sie als Zeichen der Trauer lose hängen.“

„Daarnaast staat de haarlok ook voor het begrip »rouw«; de klaagvrouwen maakten namelijk bij begrafenissen hun haar los en lieten het als teken van rouw los hangen.“

rouwperiode- tijd van het rouwen na een sterfgeval

Zeit des Trauerns nach einem Todesfall

rouwkleding- de rouwkleding

die Trauerkleidung

Seit dem Tod ihres Mannes trägt sie nur noch Trauer.

Sinds de dood van haar man draagt ze alleen nog rouwkleding.

Synoniemen