brüllen

[ˈbʁʏlən]Werkwoord(etw.^Akk ~)

Definities

schreeuwen- met luide, (vaak) ongecontroleerde stem in lagere toonlage opgewonden uiten; meestal agressief

mit lauter, (oft) unkontrollierter Stimme in tieferer Tonlage erregt äußern; meist aggressiv

Der Trainer brüllte Anweisungen auf das Spielfeld.

De trainer schreeuwde aanwijzingen het veld in.

Mein Kollege brüllte vor Schmerz, nachdem ihm eine Kiste auf den Fuß gefallen war.

Mijn collega schreeuwde het uit van de pijn nadat er een kist op zijn voet was gevallen.

brullen- een luide dreig-, imponeer- of paringsroep/-geluid uitstoten

einen lauten Droh-, Imponier-, oder Paarungsruf/-laut ausstoßen

Costa Rica: Wo die Affen brüllen und die Krokodile lauern.

Costa Rica: waar de apen brullen en de krokodillen op de loer liggen.

bulderen- met groot volume klinken

mit großer Lautstärke tönen

Mein Nachbar hat wohl eine neue Anlage. Die Musik brüllt nun den ganzen Tag aus seiner Wohnung.

Mijn buurman heeft blijkbaar een nieuwe installatie. De muziek buldert nu de hele dag uit zijn woning.

Synoniemen

Antoniemen